Tijdens het eten vroeg mijn moeder ons:

"Welk liedje zouden jullie graag op jullie begrafenis willen horen?"

Ik was dertien en "Beep” van The Pussycat Dolls was toen mijn grote favoriet, dus die was makkelijk. Sindsdien praatten wij af en toe over onze begrafenissen. Informeel en niet te zwaar.

Achttien jaar later. Mijn vader Ed overleed aan de ziekte van Alzheimer na vijf jaar met deze vreselijke ziekte te hebben geleefd. In die laatste periode realiseerde ik me dat onze gesprekken van toen aan tafel ons hadden voorbereid op het moment waarop we voorgoed afscheid moesten nemen.

Het moment dat ik begon met Je Laatste Feestje
Het was de ochtend nadat mijn moeder me had gebeld. In januari 2024. Ze vertelde me dat het laatste hoofdstuk van mijn vader was begonnen. Omdat hij te zwak was, was het niet meer veilig hem eten of drinken te geven. Het was een kwestie van afwachten hoe lang het nog zou duren.

Ik weet nog dat ik zelfs heb gegoogeld hoe lang een terminaal persoon zonder eten of drinken kan leven. Dertien dagen. Het was aftellen, alleen weet je niet vanaf waar je begint.

Uiteindelijk bleken we nog vijf dagen samen te hebben die we rond zijn bed doorbrachten. We deelden herinneringen, bekeken foto's, huilden en lachten.

Die avond, na het telefoontje met mijn moeder, schreef ik half mijn speech voor zijn begrafenis. Ik huilde, en vreemd genoeg kwam de naam 'Je Laatste Feestje' in me op. Het idee ontvouwde zich in mijn hoofd en ik begon alles op te schrijven. Ik schreef mijn businessplan en wist dat ik van de dood een levend gespreksonderwerp wilde maken. Mijn missie was duidelijk, maar ik wist nog niet hoe het verhaal zich zou ontwikkelen.

Terugkijkend ben ik zo dankbaar voor de afgelopen jaren. Mijn verdriet om mijn vader Ed heeft geleid tot zulke bijzondere momenten, ontmoetingen en gesprekken met familie, vrienden en volslagen vreemden. Ik kan niet wachten om te zien waar mijn project de komende jaren naartoe zal leiden. En ik denk dat mijn vader net zo nieuwsgierig zou zijn als ik 💜